پژوهشکده مهدویت و موعودگرایی انتظار پویا دو فصلنامه علمی تخصصی مطالعات مهدوی 26766108 16 59 2026 08 23 A Semantic Analysis of Fear (Khawf) and Security (Amn) in the Verse of Promise (Āyat al-Wa'd) Based on Imami Exegeses بررسی و ارزیابی معناشناختی واژه‌های خوف و امنیت در آیه 6وَلَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا5( نور/ 55) از منظر مفسران امامیه 5 20 234133 FA محمد مهدی صمصامی کهنی دانش پژوه سطح چهار مهدویت مرکز تخصصی حوزه علمیه قم Journal Article 2025 09 09 The noble Verse 55 of Surah An-Nur, known as the Verse of Promise (Āyat al-Wa'd) or the Verse of Succession (Āyat al-Istikhlāf), holds a distinguished position in the discourse of Mahdism. The transformation of fear into security constitutes one of the promises pledged by the Almighty to the believers in this verse. This study aims to ascertain the precise semantics of the terms "fear" (Khawf) and "security" (Amn) through a descriptive-analytical method and a scrutiny of Imami exegeses. The explication and analysis of the collected data refute the hypothesis that restricts the scope of fear and security solely to fear of disbelievers and external adversaries of the Islamic society within specific territories. Instead, the findings demonstrate that this transformation is interpreted in alignment with the ultimate objective of Istikhlāf—which is the consolidation of the Religion of Truth and the sincere worship of the Almighty. Consequently, the transition from fear to security manifests comprehensively, encompassing all internal and external factors, transcending any specific territorial limitations. آیه شریفه ۵۵ سوره نور، که به نام آیه «وَعْد» یا «استخلاف» نامیده شده است، جایگاهی ویژه در بحث مهدویت دارد. تبدیل خوف به امنیت، یکی از وعده‌هایی است که خداوند در این آیه به مؤمنان داده است. این نوشتار درصدد است تا با روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی تفاسیر امامیه، به شناخت معنای دو واژه «خوف» و «امنیت» دست یابد. نتایج تبیین و تحلیل داده‌های جمع‌آوری شده، با ابطال نظریه‌ای که خوف و امنیت را صرفاً به «خوف از کفار و دشمنان بیرونی جامعه اسلامی» و «امنیت از آنان» محدود کرده و آن را منحصر به سرزمین‌های خاصی می‌داند، نشان می‌دهد که این تبدیل در راستای هدف استخلاف - که تثبیت دین حق و عبادت خالصانه حق‌تعالی است - معنا می‌یابد؛ به گونه‌ای که تبدیل خوف به امنیت، از تمام عوامل درونی و بیرونی و بدون محدودیت به سرزمینی خاص، رخ می‌نماید.

https://www.mahdimag.ir/article_234133_51847d368c8f35f0e76da6b6d79b998e.pdf

پژوهشکده مهدویت و موعودگرایی انتظار پویا دو فصلنامه علمی تخصصی مطالعات مهدوی 26766108 16 59 2025 08 23 Analysis of Shi'a Exegetes' Views Regarding the Referent of the Pronoun in «لِیُظْهِرَهُ» within the Verses of Decleration (Āyāt al-Iẓhār) بررسی مرجع ضمیر (ه) در 6لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ5 و نقش آن در تعیین مراد خدا در تفاسیر شیعی 21 40 234129 FA سید عبدالقائم تهامی پور دانش پژوه سطح 4 مرکز تخصصی مهدویت Journal Article 2025 05 14 In select verses of the Qur'an, the Almighty alludes to the mission (Bi'thah) of the Prophet of Islam, the accompaniment of Guidance and the Religion of Truth with him, the objective of this mission, and the polytheists' displeasure regarding the fulfillment of the Divine promise. Numerous exegetical themes and issues surrounding these verses—known as the "Verses of Iẓhār" (Verses of decleration)—are discussed within Shi'a exegetical literature. One of the topics meriting analysis and investigation concerns the determination of the referent (antecedent) of the objective pronoun (h) in the phrase "Liyuẓhirahu" (to make it/him prevail). Since the early centuries, Islamic scholars have consistently engaged in discussion and theorization regarding this matter in their exegetical works. Given the significance of this subject in ascertaining the intent of the Almighty, the present research employs a descriptive-analytical method to elucidate the various perspectives of Shi'a exegetes found in interpretive sources. The findings of this study indicate the existence of three distinct viewpoints among Shi'a exegetes: in the majority of exegeses, the referent is identified as the "Religion of Truth"; in a minority of works, it is identified as "The Messenger"; and certain exegetes have posited both possibilities—meaning the return of the pronoun to either the Religion of Truth or the Messenger. خداوند در آیاتی از قرآن به بعثت پیامبر اسلامa، همراهی هدایت و دین حق با ایشان، هدف از این امر و ناخشنودی مشرکان از تحقق وعده‌ الاهی، اشاره می‌کند. موضوعات و مسائل تفسیری متعددی پیرامون این آیات که به آیات إظهار معروفند، در آثار تفسیری شیعه مطرح می‌شود. از جمله مباحث شایسته تحلیل و بررسی درباره آیات اظهار، تعیین مرجع ضمیر مفعولی (ه) در «لیظهره» است. اندیشمندان اسلامی همواره از سده‌های نخستین در کتاب‌های تفسیری خود به بحث و نظر درباره آن پرداخته‌اند. با توجه به اهمیت این موضوع در تعیین مراد خداوند متعال، پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی، دیدگاه‌های مختلف مفسران شیعی را در منابع تفسیری، تبیین کرده است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که سه دیدگاه در بین مفسران شیعی در این زمینه وجود دارد: مرجع ضمیر در اغلب تفاسیر، دین حق و در شمار اندکی از تفاسیر، «الرسول» ذکر شده است. برخی از مفسران نیز هر دو احتمال یعنی بازگشت ضمیر به دین حق یا رسول را مطرح کرده‌اند.

https://www.mahdimag.ir/article_234129_599ea2ea68137dc648e1d1b9562e7a07.pdf

پژوهشکده مهدویت و موعودگرایی انتظار پویا دو فصلنامه علمی تخصصی مطالعات مهدوی 26766108 16 59 2025 08 23 Validation of Narrations Concerning the Judgment of Imam Mahdi in the book Baṣā’ir al-Darajāt اعتبار سنجی روایات قضاوت امام مهدیQ در کتاب بصائر الدرجات 41 60 234128 FA محمد غلامی دانش پژوه سطح 4 مرکز تخصصی مهدویت حوزه علمیه قم 0009-0000-0388-484X Journal Article 2025 05 14 This research investigates the validity and implications of narrations related to the judgment of Imam Mahdi in Shi'a hadith sources through a comprehensive analysis of both the chain of transmission and the content. By focusing on an early primary source, Basa’ir al-Darajat (al-Saffar, 3rd Century AH), the study determines that although certain chains are open to criticism due to the presence of weak narrators, the recurrence of common themes in reports with sounder chains—such as the narration of Aban ibn Taghlib—and citations by prominent scholars like Sheikh al-Saduq corroborate their substantial validity. Findings indicate that Imam Mahdi’s method of judgment involves adjudicating without the demand for evidentiary proof, relying instead on Divine Knowledge, a practice aligned with the Sunnah of prophets such as David. This approach not only presents no conflict with previous judicial precedents but is also consistent with the station of Divinely Inspired Knowledge inherent to the Imamate in Shi'a thought. Furthermore, the examination of the thematic recurrence of these traditions and their transmission in later compendiums, such as Bihar al-Anwar, reinforces their acceptance within the Shi'a intellectual framework. قضاوت امام مهدیQ از موضوعات مهم در منابع حدیثی شیعه است که گاه با پرسش‌هایی درباره سند و محتوای آن روبرو است. هدف این پژوهش اعتبارسنجی روایات قضاوت حضرت، با تمرکز بر کتاب متقدم«بصائر الدرجات» صفار می‌باشد. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی و روش کتابخانه‌ای، به تحلیل سندی و محتوایی روایات این کتاب و بررسی نقل آن‌ها در دیگر منابع می‌پردازد. نتایج بررسی پنج روایت نشان می‌دهد که چهار روایت دارای اسناد صحیح یا قابل قبول هستند، هرچند یک روایت به دلیل وجود راویان ضعیف با چالش مواجه است. در عین حال، تکرار مضمون آن در روایات معتبر و نقل در منابع معتبر شیعه، اعتبار محتوایی این آموزه را تأیید می‌کند. در نهایت، با توجه به قدمت و اعتبار منبع اصلی، صحت اسناد اکثر روایات و پذیرش آن‌ها توسط عالمان شیعه، می‌توان نتیجه گرفت که محتوای روایات قضاوت امام مهدیQ معتبر و قابل استناد است و بر استفاده از علم الاهی برای احقاق حق تأکید دارد.

https://www.mahdimag.ir/article_234128_4bdbd4f7005a0bb2b11e439febb4ebd5.pdf

پژوهشکده مهدویت و موعودگرایی انتظار پویا دو فصلنامه علمی تخصصی مطالعات مهدوی 26766108 16 59 2025 08 23 Strategies of the Ideal Government of the Islamic Revolution for the Realization of the Mahdavi Society Based on the Principles of the Two Leaders of the Revolution راهبرد دولت تراز انقلاب اسلامی برای تحقق جامعه مهدوی از منظر مبانی امامین انقلاب 61 90 234130 FA علی سینا تبریزی نژاد دانش پژوه سطح 3 مرکز تخصصی مهدویت حوزه علمیه قم Journal Article 2025 06 15 The realization of the Mahdavi Society, as the ultimate telos of the Islamic system, necessitates the formulation of a governance model grounded in the fundamental principles of the Two Leaders of the Revolution (Imam Khomeini and Imam Khamenei)). This study elucidates the strategies of the "Ideal Government of the Islamic Revolution" aimed at paving the way for the Reappearance. The investigation of strategic components characterizing the desired government—as envisioned by the Two Leaders for the transition toward the Mahdavi Society—constitutes a pivotal theme of this inquiry. Utilizing a thematic analysis method applied to the speeches and writings of the Two Leaders, this research extracts and synthesizes key concepts regarding the strategies of the Ideal Government. Based on the analysis of the intellectual framework of the two Leaders of the Islamic Revolution, the findings demonstrate that realizing the Mahdavi Society requires the implementation of three key strategic pillars: Cultural, Socio-Political, and Economic strategies. Framed within the theory of "Mahdavi Civilization-Building," these strategies possess the capacity to transform Iran into a paradigm of Islamic governance during the Major Occultation, ultimately culminating in the Reappearance of the Savior. The results indicate that the integration of these components within macro-policymaking can significantly approximate the Iranian-Islamic society to the threshold of the Reappearance. تحقق جامعه مهدوی، به‌عنوان غایت نظام اسلامی، نیازمند تدوین الگوی حکمرانی مبتنی بر مبانی امامین انقلاب است. این پژوهش به تبیین راهبردهای دولت تراز انقلاب اسلامی برای زمینه‌سازی ظهور می‌پردازد. تبیین مؤلفه‌های راهبردی دولت مطلوب از منظر امامین انقلاب، جهتِ گذار به جامعه مهدوی، از جمله مباحث مهم این نوشتار است. پژوهش حاضر با روش تحلیل مضمون بیانات و مکتوبات امامین انقلاب و استخراج مفاهیم کلیدی راهبردهای دولت تراز انقلاب اسلامی انجام شده است. بر اساس تحلیل منظومه فکری امامین انقلاب اسلامی، یافته‌ها نشان می‌دهد که برای تحقق جامعه مهدوی، اجرای سه راهبرد کلیدی زیر ضروری است: راهبرد فرهنگی، راهبرد سیاسی-اجتماعی و راهبرد اقتصادی. این راهبردها در قالب نظریه «تمدن‌سازی مهدوی»، قابلیت تبدیل ایران به الگوی حکمرانی اسلامی در عصر غیبت کبرا را دارند تا امر زمینه‌سازی به ظهور منجی بینجامد. یافته‌ها نشان می‌دهد هم‌پیوندی این مؤلفه‌ها در سیاست‌گذاری‌های کلان، می‌تواند جامعه ایرانی-اسلامی را به سکوی ظهور نزدیک‌تر کند

https://www.mahdimag.ir/article_234130_43ade439d8460a93017968368556f4af.pdf

پژوهشکده مهدویت و موعودگرایی انتظار پویا دو فصلنامه علمی تخصصی مطالعات مهدوی 26766108 16 59 2025 08 23 An Analysis of the Role of the Contemporary Muslim in the Process of the Reappearance of Imam Mahdi واکاوی نقش انسان امروز مسلمان در فرآیند ظهور حضرت حجت 91 112 234132 FA زهرا جمشیدی هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان زهرا مرادی پور دانشجوی دکترای علوم قرآن و حدیث Journal Article 2025 08 27 Citing Verse 11 of Surah al-Ra'd (13:11), which underscores the agency of human will in altering destiny, the role of humanity in realizing the Reappearance constitutes a vital subject; indeed, the sovereignty of His Holiness the Proof—may Allah hasten his glad advent—is predicated upon the worthy and commensurate efforts of human beings to attain this desideratum. Consequently, the primary objective of this study is to delineate the role of the contemporary human in preparing the grounds for the Reappearance. In the current era, it is imperative to update the modus operandi of those seeking to engage effectively in this domain. Employing a descriptive-analytical method, this research posits that establishing correct insight is a pivotal step in the arena of the Reappearance. The findings suggest that alongside cultivating correct insight, the path to facilitating and accelerating the Reappearance can be paved through: proper upbringing and supplication (Istighātha); adaptation of the educational system; appropriate globalization of the discourse; elucidation of the ideal status; responding to theological doubts; paying strategic attention to virtual media—particularly Artificial Intelligence—and adherence to the Divine Covenant regarding the Imam of the Time. بر اساس آیه ۱۱ سوره رعد که بر اراده و نقش انسان در تغییر سرنوشت تأکید دارد، می‌توان دریافت که نقش انسان در تحقق ظهور، موضوعی اساسی و حیاتی است. حاکمیت حضرت حجتQ بر تلاش شایسته انسان‌ها برای رسیدن به این آرمان متکی است. از این رو، مسئله اصلی این نوشتار، تبیین نقش انسان معاصر در فراهم‌آوردن زمینه‌های ظهور است و در عصر حاضر، لازم است گونه‌های تلاش کنشگران این عرصه، به‌روزرسانی شود. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی بیان می‌کند که می‌توان با ایجاد بینشی صحیح، گامی مهم در مسیر ظهور برداشت. یافته‌ها نشان می‌دهند که در کنار بینش صحیح، با ابزارهایی همچون تربیت دینی، استغاثه، بازسازی نظام آموزشی، تبیین درست جهانی‌سازی آرمان ظهور، ترسیم وضعیت مطلوب جامعه موعود، پاسخگویی به شبهات، بهره‌گیری از رسانه‌های دیجیتال و هوش مصنوعی، و همچنین پایبندی به عهد الاهی نسبت به امام زمانQ می‌توان راه تعجیل در ظهور را هموارتر نمود.

https://www.mahdimag.ir/article_234132_1a7dc5d5aa251676ab4d5297b23988b9.pdf

پژوهشکده مهدویت و موعودگرایی انتظار پویا دو فصلنامه علمی تخصصی مطالعات مهدوی 26766108 16 59 2025 08 23 Examining and comparing the characteristics of social life in the Hollywood post-apocalypse with the era of the appearance of the Savior in Abrahamic religions بررسی و مقایسه شاخصه‌های زندگی اجتماعی پساآخرالزمان هالیوودی با دوران ظهور منجی در ادیان ابراهیمی 113 131 234131 FA مسعود زائری دانش آموخته سطح 4 مهدویت موسسه آینده روشن حوزه علمیه قم Journal Article 2025 08 11 The concept of the apocalypse and the emergence of a new life following it is considered a common and fundamental theme in divine religions. In all holy books, this period is described not only as the absolute end of life, but also as a new beginning for an ideal and utopian life. However, Hollywood cinema, which is today one of the most important and influential global media, presents a completely different image of the future within the framework of the post-apocalyptic genre. The cinematic representations of this genre are mainly based on the dominance of destruction, the collapse of social order, tribal life, intense class conflicts, and life in a constant atmosphere of fear and insecurity. This dark and hopeless image is not only inconsistent with the teachings of divine religions about the era after the advent of the savior, but also redefines fundamental concepts such as salvation, the future of humanity, and civilization in a secular and pessimistic format. This article examines the semantic and ideological gap between these two narratives of the future through a comparative analysis of the religious discourse of the post-apocalyptic era and post-apocalyptic cinematic representations. مفهوم آخرالزمان و ظهور حیاتی نوین در پی آن، از مضامین مشترک و بنیادین در ادیان الهی به شمار می‌رود. در تمامی کتب مقدس، این دوره نه تنها به‌ عنوان پایان مطلق زندگی نیست، بلکه به‌مثابه آغازی نو برای زندگی آرمانی و اتوپیایی توصیف شده است. با این حال، سینمای هالیوود که امروزه یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین رسانه‌های جهانی محسوب می‌شود، در چارچوب ژانر پساآخرالزمانی، تصویری کاملاً متفاوت از آینده ارائه می‌دهد. بازنمایی‌های سینمایی این ژانر عمدتاً مبتنی بر سیطره ویرانی، فروپاشی نظم اجتماعی، زندگی قبیله‌ای، تضادهای طبقاتی شدید و زندگی در فضای دائمی ترس و ناامنی است. این تصویر تاریک و نومیدانه نه تنها با آموزه‌های ادیان الهی درباره‌ی دوران پس از ظهور منجی همخوانی ندارد، بلکه به بازتعریف مفاهیم اساسی چون نجات، آینده بشر و تمدن در قالبی سکولار و بدبینانه می‌پردازد. این مقاله با تحلیل تطبیقی میان گفتمان دینی دوران پس از ظهور منجی و بازنمایی‌های سینمایی پساآخرالزمان، به بررسی فاصله معنایی و ایدئولوژیک میان این دو روایت از آینده می‌پردازد.

https://www.mahdimag.ir/article_234131_fb7ee47804f3fb441e5363a7d9c2d33b.pdf